آن زن گفت : گويا ما را به گرسنگى مىترسانى ! تا اين نهر ثرثار ما جارى است ، ما از گرسنگى نمىترسيم . پس حق تعالى بر ايشان غضب فرمود وآن ثرثار را از ايشان قطع كرد وباران آسمان وگياه زمين را بر ايشان حبس كرد ، پس محتاج شدند به آنچه در خانه‌هاى خود داشتند ، چون آنها تمام شد محتاج شدند به آن كوهى كه از نانهاى استنجا جمع كرده بودند كه در ميان خود به ترازو قسمت مىكردند « 1 » .

--> ( 1 ) . محاسن 2 / 417 ؛ كافى 6 / 301 .